Kwestia alimentów w kontekście rozwodu budzi wiele pytań, a jedno z najczęstszych dotyczy momentu, od…
Kwestia obowiązku alimentacyjnego, czyli od kiedy należy płacić alimenty, jest jednym z najczęściej zadawanych pytań przez osoby, które znalazły się w sytuacji prawnej wymagającej uregulowania zobowiązań wobec najbliższych. Decyzja o przyznaniu alimentów nie jest zazwyczaj natychmiastowa i wiąże się z określonymi procedurami prawnymi. Zrozumienie momentu, od którego powstaje obowiązek alimentacyjny, jest kluczowe dla uniknięcia nieporozumień i potencjalnych konsekwencji prawnych.
Podstawą prawną do ubiegania się o alimenty są przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Obowiązek alimentacyjny spoczywa na członkach rodziny, którzy mają możliwość jego zaspokojenia, w stosunku do tych, którzy go potrzebują. Najczęściej dotyczy to rodziców wobec dzieci, ale może również obejmować innych krewnych, a nawet byłych małżonków. Kluczowe jest jednak ustalenie, kiedy ten obowiązek zaczyna obowiązywać w praktyce, a nie tylko teoretycznie.
Sama złożenie pozwu o alimenty nie uruchamia automatycznie obowiązku płacenia. Decydujące znaczenie ma prawomocne orzeczenie sądu lub zawarcie ugody alimentacyjnej. Dopiero od momentu, gdy te dokumenty nabędą mocy prawnej, można mówić o realnym powstaniu obowiązku zapłaty. Warto jednak pamiętać, że sąd może orzec o obowiązku alimentacyjnym z datą wsteczną, co jest istotnym wyjątkiem od tej reguły i wymaga szczegółowego wyjaśnienia.
Ważne jest również rozróżnienie między obowiązkiem alimentacyjnym a jego egzekwowaniem. Nawet jeśli sąd orzeknie o obowiązku zapłaty, a dłużnik alimentacyjny uchyla się od jego wykonania, wierzyciel alimentacyjny ma prawo dochodzić swoich roszczeń na drodze postępowania egzekucyjnego. Jednakże, pytanie „od kiedy muszę płacić alimenty” odnosi się do momentu powstania samego zobowiązania, a nie do jego przymusowego ściągnięcia.
Zrozumienie mechanizmów prawnych związanych z alimentami jest niezbędne dla wszystkich stron tego procesu. W dalszej części artykułu przyjrzymy się bliżej, jak sąd ustala termin płatności, jakie są konsekwencje zwłoki oraz jak można uregulować te zobowiązania w sposób polubowny.
Określenie terminu płatności alimentów przez sąd
Sąd, rozpatrując sprawę o alimenty, nie tylko ustala wysokość świadczenia, ale również określa termin, od którego zaczyna obowiązywać obowiązek płacenia. To kluczowy element orzeczenia, który precyzuje, od kiedy musi płacić alimenty osoba zobowiązana. W większości przypadków sąd ustala, że obowiązek alimentacyjny powstaje od daty złożenia pozwu o alimenty. Oznacza to, że nawet jeśli rozprawa odbywa się wiele miesięcy po złożeniu dokumentów, płatności mogą być naliczane wstecznie od momentu zainicjowania postępowania sądowego.
Taka praktyka ma na celu ochronę interesów osoby uprawnionej do alimentów, która odczuwa potrzebę finansową od dłuższego czasu, a formalne dochodzenie swoich praw zajmuje czas. Dzięki temu osoba uprawniona nie pozostaje bez środków do życia przez okres trwania postępowania sądowego. Sąd bierze pod uwagę faktyczne potrzeby oraz możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego w momencie składania pozwu.
Istnieją jednak sytuacje, w których sąd może ustalić inny termin rozpoczęcia obowiązku alimentacyjnego. Może to nastąpić w przypadku, gdy zobowiązany do alimentów nie wywiązuje się z tego obowiązku dobrowolnie, a wierzyciel składa pozew o alimenty po dłuższym czasie od wystąpienia potrzeby. Wówczas sąd może orzec o obowiązku alimentacyjnym od daty późniejszej, na przykład od daty wydania orzeczenia lub od określonej daty wyznaczonej w uzasadnieniu wyroku. Decyzja taka zależy od indywidualnej oceny okoliczności przez sąd.
Należy również pamiętać o możliwości zawarcia ugody alimentacyjnej między stronami. Ugoda taka, zatwierdzona przez sąd, ma moc prawną i określa warunki płatności, w tym termin, od którego zaczyna obowiązywać obowiązek alimentacyjny. W przypadku ugody strony mają większą swobodę w ustalaniu tych kwestii, jednakże jej treść musi być zgodna z prawem i zasadami współżycia społecznego.
Poza tym, istotne jest zrozumienie, że nawet po uprawomocnieniu się orzeczenia, obowiązek alimentacyjny jest świadczeniem bieżącym. Oznacza to, że płatności są należne za dany miesiąc, a ich termin płatności jest zazwyczaj określony w wyroku lub ugodzie. Jeśli osoba zobowiązana spóźnia się z płatnościami, powstaje zaległość, która może być dochodzona na drodze egzekucji komorniczej.
Zrozumienie, od kiedy dokładnie powstaje obowiązek alimentacyjny, jest kluczowe dla prawidłowego uregulowania zobowiązań i uniknięcia nieporozumień. Zawsze warto dokładnie zapoznać się z treścią orzeczenia sądowego lub ugody, aby mieć pewność co do terminu rozpoczęcia płatności i kwoty świadczenia.
Kiedy powstaje obowiązek alimentacyjny wobec dziecka
Obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka jest jednym z podstawowych zobowiązań wynikających z więzi rodzinnych. Kwestia, od kiedy dokładnie rodzic musi płacić alimenty na rzecz swojego dziecka, jest ściśle powiązana z momentem, w którym dziecko przestaje być zdolne do samodzielnego utrzymania się, a rodzic posiada możliwość zaspokojenia jego potrzeb.
W polskim prawie alimenty na rzecz dzieci są należne zarówno małoletnim, jak i pełnoletnim, pod warunkiem, że dziecko nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać. Dotyczy to sytuacji, gdy dziecko kontynuuje naukę, jest niezdolne do pracy ze względu na stan zdrowia, lub znajduje się w innej uzasadnionej potrzebie. Zasadniczo, obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dzieci trwa do momentu, gdy dziecko uzyska pełną samodzielność finansową.
Sama narodziny dziecka nie oznacza automatycznego powstania obowiązku alimentacyjnego w sensie konieczności płacenia określonej kwoty. Obowiązek ten nabiera wymiaru praktycznego w momencie, gdy rodzice przestają wspólnie wychowywać dziecko lub gdy jedno z rodziców uchyla się odpartycypowania w kosztach jego utrzymania. W takich sytuacjach, drugi rodzic lub sam małoletni (przedstawiciel prawny) może wystąpić na drogę sądową o zasądzenie alimentów.
Jak już wspomniano, sąd zazwyczaj określa termin, od którego obowiązuje płatność alimentów. Najczęściej jest to data wniesienia pozwu. Oznacza to, że jeśli matka dziecka złożyła pozew o alimenty w styczniu, a sprawa zakończyła się w czerwcu, ojciec dziecka może być zobowiązany do zapłaty alimentów nie tylko od czerwca, ale również za okres od stycznia do maja, jeśli sąd tak orzeknie. Jest to tzw. alimenty za okres wsteczny.
Ważne jest, aby odróżnić obowiązek alimentacyjny od świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Fundusz alimentacyjny jest instytucją pomocniczą, która wypłaca świadczenia w przypadku, gdy osoba zobowiązana do alimentów nie wywiązuje się ze swojego obowiązku, a egzekucja jest bezskuteczna. Wówczas fundusz alimentacyjny przejmuje ciężar wypłaty, a następnie dochodzi zwrotu tych środków od dłużnika alimentacyjnego.
Oprócz sytuacji, gdy rodzice nie pozostają w związku małżeńskim, obowiązek alimentacyjny istnieje również w przypadku rozwodu lub separacji. Wówczas sąd orzekający w sprawie rozwodowej lub separacyjnej zazwyczaj jednocześnie rozstrzyga o obowiązku alimentacyjnym na rzecz wspólnych małoletnich dzieci. Termin płatności jest również określany w orzeczeniu rozwodowym.
Podsumowując, obowiązek alimentacyjny rodzica wobec dziecka powstaje w momencie, gdy dziecko potrzebuje środków do życia, a rodzic ma możliwość ich zapewnienia, a jego zobowiązanie zostało formalnie potwierdzone przez sąd lub ugodę. Najczęściej płatności są naliczane od daty złożenia pozwu.
Czy można uniknąć płacenia alimentów przed orzeczeniem sądu
Pytanie, czy można uniknąć płacenia alimentów przed wydaniem prawomocnego orzeczenia sądu, jest kwestią, która budzi wiele wątpliwości. Z perspektywy prawa, zanim sąd wyda ostateczną decyzję w sprawie alimentów, osoba potencjalnie zobowiązana nie ma formalnego obowiązku regulowania jakichkolwiek świadczeń finansowych. Oznacza to, że do momentu uprawomocnienia się wyroku lub zawarcia ugody alimentacyjnej, nie można mówić o zaległościach alimentacyjnych w ścisłym tego słowa znaczeniu.
Jednakże, taka sytuacja nie oznacza, że można całkowicie ignorować sytuację dziecka lub osoby potrzebującej. W polskim prawie istnieje instytucja zabezpieczenia roszczenia, która pozwala na tymczasowe ustalenie obowiązku alimentacyjnego na czas trwania postępowania sądowego. Jeśli osoba uprawniona do alimentów wykaże, że potrzebuje środków do życia, sąd może wydać postanowienie o zabezpieczeniu roszczenia, nakazując płacenie określonej kwoty.
W przypadku wydania postanowienia o zabezpieczeniu roszczenia, obowiązek płacenia alimentów zaczyna obowiązywać od daty wskazanej w tym postanowieniu, która zazwyczaj jest datą złożenia wniosku o zabezpieczenie. Ignorowanie takiego postanowienia może prowadzić do konsekwencji prawnych, w tym do wszczęcia postępowania egzekucyjnego.
Dlatego też, jeśli otrzymaliśmy pozew o alimenty, a nie chcemy lub nie możemy płacić żądanej kwoty, ale jednocześnie zdajemy sobie sprawę z istnienia obowiązku, najlepszym rozwiązaniem jest podjęcie próby ugodowego rozwiązania sprawy lub złożenie odpowiedzi na pozew, w której przedstawimy swoją sytuację finansową i prawne argumenty. Milczenie i ignorowanie sprawy nie jest strategią, która może przynieść pozytywne rezultaty.
Nawet jeśli sąd ostatecznie nie zasądzi alimentów w takiej wysokości, jakiej domagała się strona przeciwna, to płacenie alimentów na podstawie postanowienia o zabezpieczeniu roszczenia, a następnie rozliczenie ewentualnych nadpłat lub niedopłat po wydaniu prawomocnego wyroku, jest znacznie bezpieczniejszym rozwiązaniem niż całkowite zaprzestanie płatności.
Warto również podkreślić, że nawet przed oficjalnym orzeczeniem, rodzic ma moralny i prawny obowiązek wspierania swojego dziecka. Dobrowolne przekazywanie środków finansowych, nawet w mniejszej kwocie niż ostatecznie zasądzona, może być pozytywnie odebrane przez sąd i świadczyć o dobrej woli.
Podsumowując, przed wydaniem prawomocnego orzeczenia sądu można uniknąć formalnego obowiązku płacenia alimentów, chyba że sąd wyda postanowienie o zabezpieczeniu roszczenia. Jednakże, całkowite ignorowanie sytuacji nie jest zalecane i może prowadzić do negatywnych konsekwencji prawnych.
Wsteczne alimenty jak naliczane są płatności
Kwestia „wstecznych alimentów” jest jednym z bardziej złożonych aspektów prawa alimentacyjnego. Zrozumienie, jak są naliczane płatności wsteczne, jest kluczowe dla osób, które dopiero teraz dochodzą swoich praw lub dla tych, którzy zostali zobowiązani do zapłaty alimentów z datą wsteczną.
Zgodnie z polskim prawem, sąd może zasądzić alimenty z datą wsteczną, czyli od momentu wcześniejszego niż złożenie pozwu. Najczęściej dotyczy to sytuacji, gdy osoba uprawniona do alimentów przez dłuższy czas nie otrzymywała należnego wsparcia finansowego, a dopiero teraz dochodzi swoich praw. W takim przypadku, sąd może nakazać zapłatę alimentów za okres poprzedzający złożenie pozwu.
Podstawą do naliczenia alimentów wstecznych jest zazwyczaj data powstania obowiązku alimentacyjnego, która nie zawsze pokrywa się z datą złożenia pozwu. Sąd bierze pod uwagę, od kiedy faktycznie istniała potrzeba otrzymywania alimentów oraz możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego w tym okresie. Kluczowe jest udowodnienie, że w przeszłości istniała potrzeba finansowa, która nie została zaspokojona.
Naliczenie wstecznych alimentów nie jest automatyczne i zależy od decyzji sądu. Sąd musi zbadać wszystkie okoliczności sprawy, aby ustalić, od kiedy obowiązek alimentacyjny faktycznie powinien obowiązywać. Warto zaznaczyć, że okres, za który można dochodzić alimentów wstecznych, jest ograniczony. Zazwyczaj nie można dochodzić alimentów za okres dłuższy niż trzy lata wstecz od dnia złożenia pozwu, chyba że wyjątkowe okoliczności przemawiają za innym rozwiązaniem.
Sposób naliczania wstecznych alimentów polega na pomnożeniu ustalonej przez sąd miesięcznej kwoty alimentów przez liczbę miesięcy, za które świadczenie jest należne. Na przykład, jeśli sąd zasądził alimenty w wysokości 500 zł miesięcznie i orzekł o płatności wstecznej za okres 6 miesięcy, to łączna kwota należności wstecznych wyniesie 3000 zł.
Ważne jest, aby pamiętać, że prawo do alimentów wstecznych powstaje dopiero z chwilą wydania prawomocnego orzeczenia sądu lub zawarcia ugody alimentacyjnej. Do tego czasu, nawet jeśli istniała potrzeba otrzymywania wsparcia, nie można egzekwować tych świadczeń.
Istnieją również sytuacje, w których sąd może odmówić zasądzenia alimentów wstecznych. Może to mieć miejsce, gdy osoba uprawniona przez długi czas nie podejmowała żadnych działań w celu dochodzenia swoich praw, a jej roszczenie jest przedawnione. Sąd zawsze ocenia indywidualnie każdą sprawę, biorąc pod uwagę dobro dziecka oraz zasady słuszności.
Dlatego też, w przypadku wątpliwości co do naliczania alimentów wstecznych, zawsze warto skonsultować się z prawnikiem specjalizującym się w prawie rodzinnym, który pomoże zrozumieć wszystkie aspekty prawne i podjąć odpowiednie kroki.
Czy obowiązek alimentacyjny wygasa po osiągnięciu pełnoletności
Często pojawia się pytanie, czy obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dzieci wygasa automatycznie po osiągnięciu przez dziecko pełnoletności. Odpowiedź na to pytanie nie jest jednoznaczna i zależy od konkretnej sytuacji.
Zgodnie z polskim Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym, obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka trwa do momentu, gdy dziecko jest w stanie samodzielnie się utrzymać. Oznacza to, że samo osiągnięcie przez dziecko 18. roku życia nie powoduje automatycznego wygaśnięcia tego obowiązku. Dziecko, które ukończyło pełnoletność, nadal może być uprawnione do alimentów, jeśli nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie.
Najczęstszym przypadkiem, w którym obowiązek alimentacyjny trwa po osiągnięciu przez dziecko pełnoletności, jest kontynuowanie przez nie nauki. Dotyczy to zarówno studiów wyższych, jak i innych form kształcenia zawodowego lub specjalistycznego, które mają na celu przygotowanie do przyszłego zawodu. Rodzice są zobowiązani do wspierania dziecka w zdobywaniu wykształcenia, które pozwoli mu na samodzielne życie.
Inną sytuacją, w której pełnoletnie dziecko może być uprawnione do alimentów, jest jego niezdolność do pracy ze względu na stan zdrowia. Jeśli dziecko ma trwałe lub długotrwałe problemy zdrowotne, które uniemożliwiają mu podjęcie pracy i samodzielne utrzymanie się, rodzice nadal mogą być zobowiązani do dostarczania mu środków utrzymania.
Należy jednak pamiętać, że obowiązek alimentacyjny wobec pełnoletniego dziecka nie jest bezterminowy. Sąd ocenia, czy dziecko naprawdę potrzebuje wsparcia i czy jego starania o usamodzielnienie są wystarczające. Jeśli pełnoletnie dziecko nie podejmuje starań, aby uzyskać wykształcenie lub znaleźć pracę, mimo posiadania takiej możliwości, sąd może uznać, że obowiązek alimentacyjny wygasł.
Ważne jest również, aby zwrócić uwagę na zasady słuszności i możliwości zarobkowe rodziców. Sąd zawsze bierze pod uwagę, czy rodzice są w stanie nadal partycypować w kosztach utrzymania pełnoletniego dziecka, nie narażając przy tym własnej egzystencji.
Jeśli doszło do zmiany sytuacji dziecka (np. zakończyło naukę, podjęło pracę) lub rodzica (np. utrata dochodów), możliwe jest złożenie wniosku do sądu o zmianę wysokości alimentów lub o ich uchylenie. W przypadku uchylenia obowiązku alimentacyjnego, płatności przestają być należne.
Podsumowując, obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka nie wygasa z automatu po osiągnięciu przez nie pełnoletności. Trwa on tak długo, jak długo dziecko nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać, co jest zazwyczaj związane z kontynuacją nauki lub stanem zdrowia. Sąd zawsze indywidualnie ocenia sytuację, biorąc pod uwagę wszelkie okoliczności.
Kiedy wygasa obowiązek alimentacyjny wobec byłego małżonka
Obowiązek alimentacyjny między byłymi małżonkami jest kwestią, która często budzi wiele pytań i wątpliwości. W przeciwieństwie do alimentów na rzecz dzieci, obowiązek ten nie trwa wiecznie i może wygasnąć w określonych sytuacjach.
Zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, obowiązek alimentacyjny między rozwiedzionymi małżonkami może trwać do pięciu lat od daty orzeczenia rozwodu. Jest to okres podstawowy, w którym były małżonek, który nie został uznany za winnego rozkładu pożycia małżeńskiego, ma prawo do otrzymywania alimentów od drugiego małżonka, jeśli znajduje się w niedostatku. Niedostatek oznacza sytuację, w której osoba nie jest w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych.
Jednakże, istnieją wyjątki od tej reguły. Sąd może przedłużyć okres płacenia alimentów po upływie pięciu lat od rozwodu, jeśli stwierdzi, że sytuacja majątkowa i osobista małżonka uprawnionego do alimentów nadal wymaga tego wsparcia. Dzieje się tak zazwyczaj w przypadkach, gdy:
- małżonek uprawniony do alimentów jest niezdolny do pracy ze względu na wiek lub stan zdrowia,
- podjęcie pracy przez małżonka uprawnionego do alimentów byłoby nadmiernie utrudnione lub niemożliwe ze względu na konieczność sprawowania opieki nad wspólnymi małoletnimi dziećmi,
- sytuacja życiowa małżonka uprawnionego do alimentów uległa znacznemu pogorszeniu po orzeczeniu rozwodu, co uniemożliwia mu samodzielne utrzymanie się.
Należy również pamiętać, że obowiązek alimentacyjny wygasa, gdy małżonek uprawniony do alimentów ponownie zawrze związek małżeński. Zawarcie nowego związku jest traktowane jako ustanie niedostatku i możliwość otrzymywania wsparcia od nowego partnera.
Ponadto, sąd może uchylić obowiązek alimentacyjny, jeśli zmienią się okoliczności, które stanowiły podstawę jego orzeczenia. Może to nastąpić na przykład wtedy, gdy małżonek zobowiązany do alimentów znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, uniemożliwiającej mu dalsze ich płacenie, lub gdy małżonek uprawniony do alimentów uzyskał znaczące dochody.
W przypadku orzeczenia o separacji, zasady dotyczące obowiązku alimentacyjnego są podobne jak w przypadku rozwodu, jednakże obowiązek ten może wygasnąć również w przypadku pojednania małżonków.
Istotne jest, że nawet jeśli orzeczono o obowiązku alimentacyjnym, jego wysokość może być zmieniona w zależności od zmieniających się potrzeb uprawnionego i możliwości zarobkowych zobowiązanego. Wnioski o zmianę wysokości alimentów lub o ich uchylenie mogą być składane przez każdą ze stron w sytuacji istotnej zmiany okoliczności.
Podsumowując, obowiązek alimentacyjny wobec byłego małżonka ma swoje granice czasowe i może wygasnąć, zwłaszcza po pięciu latach od rozwodu, chyba że istnieją uzasadnione powody do jego przedłużenia. Należy również pamiętać o możliwości ponownego zawarcia związku małżeńskiego przez małżonka uprawnionego, co skutkuje wygaśnięciem obowiązku.
Uregulowanie alimentów poza sądem jakie są korzyści
Chociaż postępowanie sądowe jest najczęściej wybieraną ścieżką do uregulowania obowiązku alimentacyjnego, warto rozważyć możliwość zawarcia ugody pozasądowej. Takie rozwiązanie, choć wymaga dobrej woli obu stron, może przynieść szereg korzyści, zarówno pod względem czasu, jak i kosztów.
Przede wszystkim, ugoda pozasądowa pozwala na uniknięcie długotrwałego i często stresującego procesu sądowego. Postępowania sądowe w sprawach o alimenty mogą trwać miesiącami, a nawet latami, co generuje dodatkowe koszty związane z opłatami sądowymi i ewentualnymi honorariami adwokackimi. Zawarcie ugody pozwala na szybkie ustalenie warunków płatności i uniknięcie tych niepotrzebnych wydatków.
Kolejną istotną korzyścią jest możliwość elastycznego ustalenia wysokości alimentów oraz terminu ich płatności. W sądzie wysokość świadczenia jest ustalana na podstawie przepisów prawa i analizy możliwości zarobkowych oraz potrzeb obu stron. W ugodzie pozasądowej, strony mają większą swobodę w negocjowaniu tych kwestii, biorąc pod uwagę swoją indywidualną sytuację. Można ustalić harmonogram płatności, uwzględniający np. sezonowe zmiany dochodów, co może być trudniejsze do osiągnięcia w postępowaniu sądowym.
Ugoda pozasądowa sprzyja również zachowaniu lepszych relacji między stronami, co jest szczególnie ważne, gdy dotyczy to alimentów na rzecz dzieci. Rodzice, którzy potrafią porozumieć się w kwestiach finansowych, często łatwiej utrzymują pozytywny kontakt, co jest korzystne dla dobra dziecka. Uniknięcie konfliktu sądowego może pomóc w budowaniu dalszej współpracy rodzicielskiej.
Aby ugoda pozasądowa miała moc prawną, musi zostać sporządzona w odpowiedniej formie. Najczęściej jest to forma aktu notarialnego lub pisemnej umowy, która następnie może zostać zatwierdzona przez sąd. Zatwierdzenie przez sąd nadaje ugodzie moc tytułu wykonawczego, co oznacza, że w przypadku niewywiązania się z jej postanowień, możliwe jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego bez konieczności ponownego kierowania sprawy do sądu.
Warto jednak pamiętać, że zawarcie ugody pozasądowej wymaga dojrzałości i odpowiedzialności obu stron. Obie strony muszą być gotowe do kompromisu i uwzględnienia interesów drugiej strony. W przypadku, gdy porozumienie jest niemożliwe do osiągnięcia, lub gdy jedna ze stron działa w złej wierze, postępowanie sądowe może okazać się jedynym skutecznym rozwiązaniem.
Podsumowując, uregulowanie alimentów poza sądem może przynieść znaczące korzyści, takie jak oszczędność czasu i pieniędzy, większa elastyczność w ustalaniu warunków oraz możliwość zachowania dobrych relacji między stronami. Ważne jest jednak, aby ugoda była sporządzona prawidłowo i, w miarę możliwości, zatwierdzona przez sąd.
Możesz przeczytać także
